Moje zainteresowanie starymi kołowrotkami nabrało tempa, od czasu publikacji artykułu Hilarego. Odkryłem sporo nieznanych mi wcześniej modeli, poczyniłem obserwacje i pomiary posiadanych, nabyłem nowe...

Przeglądowa retrospekcja Hilarego o starych kołowrotkach trafiła na podatny "grunt". Pojawiły się nie tylko bogate w nowe informacje komentarze, ale także niniejszy, ilustrowany artykuł Pawła.

Hilary Jałoszyński - zapewne zainspirowany tematem na forum WCWI, w którym wymienialiśmy się opiniami o naszym pierwszym sprzęcie wędkarskim - nadesłał bardzo obszerny i ciekawy artykuł o pierwszych tzw. spinnigowych kołowrotkach z lat 70-80 ubiegłego wieku.

Dzisiaj ostatnia część wypisu z "Encyklopedii staropolskiej ilustrowanej" Zygmunta Glogera pod hasłem "Ryby, rybactwo". Próbowałem rozszyfrować co to jest babia-łyta, ale nigdzie nic na ten temat nie znalazłem... Może ktoś z Was potrafi?

Przypominamy kolejną część wypisów Andrzeja. Wraz ze wstępem:
Dzisiaj kolejny odcinek wypisów z "Encyklopedii staropolskiej ilustrowanej" Zygmunta Glogera. Porównajcie dzisiejsze nazwy różnych gatunków ryb z ich dawnymi nazwami, używanymi przez naszych przodków. Nie zrażajcie się dawnym językiem polskim i jego pisownią. Łowcom jesiennych drapieżników niech szczupaki łokietne się nie wieszają, a samych głownych życzę...

Wobec braku twórczej weny u naszych sympatyków przypominamy artykuły ze starego, niebieskiego WCWI. Bo mimo ciągłej pracy z ich przenoszeniem jeszcze pokaźna ich ilość została.. A co ciekawsze trafiają na stronę główną. Oto co Andrzej cztery lata temu napisał we wprowadzeniu do swojego tekstu:
Chciałbym Was dzisiaj zachęcić do przeczytania, wyszperanych przeze mnie, dosłownych wypisów z "Encyklopedii staropolskiej ilustrowanej" Zygmunta Glogera pod hasłem „Ryby, rybactwo”. Nie ukrywam, że jestem maniakiem pięknego polskiego słowa, czułym na jego niedostatki u siebie i u ludzi w codziennym życiu. Kiedy czytam tego typu pozycje literatury sprzed lat, coś we mnie mięknie. Tym bardziej, że poruszona tu tematyka, jak sądzę, jest nam wszystkim miła. Zatem, mięknijcie ze mną...

Pierwsza publikacja: 31-08-2002

Znakomita rozprawka Andrzeja o pewnej zapomnianej już metodzie. Właśnie – czy ktoś zna Krakowską Śmigankę? Jak nie, to zapraszam do lektury tekstu.

Pierwsza publikacja: 13-05-2002

Ten artykuł polecam przede wszystkim wszystkim, którzy kiedyś budowali tamę we Włocławku oraz tym, którzy teraz stawiać będą nieszawską zaporę. Przywracam pamięć o dunajeckich i wiślanych łososiach także i po to, by na rzekach, w których trocie i łososie bywają, nie budować bezmyślnie tamek, elektrowni, zbiorników zasilających hodowlę, za przeproszeniem, karpi. A jeśli już, to aby wreszcie przestrzegać bezlitośnie przepisów i decyzji wodno-prawnych i nadzorować budowę funkcjonalnych, nowocześnie zaprojektowanych przepławek i w okresie ciągu strzec ich jak oka w głowie...

Przeglądając i uzupełniając niedawno mój wędkarski notatnik, prowadzony jeszcze od lat siedemdziesiątych, natknąłem się na zapomniane zapisy odnoszące się do rozmaitych rad i sposobów, dla mnie wówczas wartych zapamiętania, które skrzętnie notowałem.

Przyśniło mi się, że wybierałem się na ryby. Ubrany w spodnie nieprzemakalne, pończochy i trzewiki wyrobu angielskiego, na głowę nałożyłem kapelusz rybacki ubrany mamidłami. Do ręki wziąłem wędkę jeneralną z kłótego bambusu ze stalową duszą i drążoną rękojeścią, trójdzielną, z dwoma końcami i laską oraz drugą wędkę nocną z hikorii, 4-ro dzielną i czterema końcami...

Ilustrowana historyjka o wędkarskim haczyku...

Poniższy artykuł, opublikowany przed 22 laty na łamach WW, przepisałem i miałem wysłać na życzenie Wędkoholikowi, który chciał go sobie przypomnieć na marginesie komentarzy do wypowiedzi jednego z użytkowników WCWI. Ale ponieważ cytowany artykuł S. Stupkiewicza wywołał na łamach WW gorącą i ciągnącą się przez dwa lata dyskusję pod umownym tytułem „woda dla kół”, będącą początkiem trwających do dzisiaj sporów o kształt organizacyjny polskiego wędkarstwa – uznałem, że warto przypomnieć ten artykuł nie tylko Wędkoholikowi.

Ochrona wód i rybostanu oraz połów ryb na wędkę w dawnej Polsce...

Na razie ostatnia garść starodawnych przepisów kulinarnych z ryb, do zastosowania od zaraz.

I kolejna, 3 część przepisów z kuchni naszych babek. Trzeba dodać, że każdy lepszy od poprzedniego. A czy ktoś już jakiś wypróbował?

Z kuchni smakosza... ciąg dalszy wspaniałych przepisów na dania z ryb. Dzisiaj część druga.

Pomęczę Was troszeczkę Wucewujowicze i spróbuję przekonać do sprawienia przyjemności moim oczom i mojej duszy. Ot, mały pomysł i mała zagadka...

Cykl przepisów na potrawy z ryb sprzed wieku, które wyszperał i przypomniał Hilary...

W 9/1893 numerze "Okólnika" Krajowego Towarzystwa Rybackiego zamieszczony jest fragment rozdziału dzieła X. Krzysztofa Kluka: "O gadzie i rybach". Zapraszam do lektury interesujących wyjątków, tych wszystkich wędkarzy, których oprócz łowienia ryb, ciekawi historia wędkarstwa w Polsce.

Swojego patrona miały i mają prawie wszystkie zawody wywodzące się z dawnych organizacji (cechów) zrzeszających rzemieślników, górników, rybaków, myśliwych, bartników, kupców i przedstawicieli innych profesji...

Tradycyjnie już Hilary wynalazł niezły kawałek historii wędkarstwa. Tym razem na podstawie książki Pawła Eustachego Leśniewskiego pt. "Rybactwo krajowe", Warszawa 1837 r.

Od co najmniej 25 lat w kręgach działaczy PZW dominuje i jest rozpowszechniane stwierdzenie wylansowane przez Pawła Stoka i Jerzego Paladinę, że zorganizowane wędkarstwo polskie rozpoczęło się wraz z powstaniem Krajowego Towarzystwa Rybackiego w Krakowie w roku 1879. Na tej podstawie PZW obchodził uroczyście 100-lecie wędkarstwa polskiego w roku 1979, a 120-lecie zorganizował ZO PZW Kraków, na nieco mniejszą skalę w roku 1999 w krakowskim Domu Wędkarza.

Tytuł pochodzi od redakcji WCWI