Każdy z nas na swój sposób odreagowuje to, co się zdarzyło... Z Estradem postanowiliśmy w tę niedzielę spotkać się nad Wilią...

Droga nad jezioro upłynęła jak w bajce. Po wielu latach niewidzenia pytaniom nie było końca, ale Klasa okazała się zupełnie bezkonfliktowa i niewymagająca na wakacjach wędkarskich ;)

Wyprawa miała być taka jak każde. Wieczorem zastanawiam się, gdzie wybrać się na spotkanie z wymarzoną rybką, przygotowuję sprzęt i przemyślam plan.

Nastawił budzik w komórce na trzecią. Wstał cicho, by nie budzić domowników. Kawa w termos, kanapki do torby, puszka piwa "na toast urodzinowy"...

Grzebiąc w piwnicznych klamotach natrafiłem na starą, dzisiaj już mocno archaiczną bambusówkę. Jakimś cudem przetrwała ćwierć wieku unikając przez te lata haniebnego losu podpórki do fikusa lub innego babcinego zielska.

Wędkarski urlop tamtego roku spędzałem nad Narwią, oddając się całkowicie łowieniu białorybu na tyczkę. Miejsce wybrałem starannie, pływając z echosondą wzdłuż brzegów rzeki. Był to kawałek prostki wyłożony faszyną, która kończyła się w odległości umożliwiającej sięgnięcie 11 m wędką.

Pamiętacie Marcina i jego przygody ze złotymi przynętami? Pewnie nie, bo opowiadanie publikowane było 2 lata temu... Jeśli chcecie sobie przypomnieć lub przeczytać po raz pierwszy zachęcam do działu opowiadania, cykl "Złoty interes". Marcin w tym czasie nieco okrzepł, a i jego wędkarstwo ewoluowało w kierunku bardziej "świadomego". Ostatnio wybrał się na ryby, ale ostatnia przygoda tak go poruszyła, że postanowił "podzielić się nią z nami" :)

W ręce niosę brudnozielony pokrowiec z moim jedynym kijkiem, jakiego mam. Z moją ukochaną Germiną o bladożółtym blanku z krwistoczerwonymi omotkami...

Z zadumy wyrwał mnie natarczywy dźwięk telefonu. Zerknąłem na ekran komórki, wyświetlony numer nie należał do żadnego ze znajomych...

Pierwsze rzuty były puste, ale im bardziej się ściemniało, tym brania, na początku delikatne i ostrożne, były częstsze...

Nigdy dotąd nie złowiłem brzany. To znaczy, czasem trafiało mi się na wędce coś, co latało, jak zwariowane od brzegu do brzegu, w górę i w dół rzeki, póki nie zerwało przyponu, ale żadnego „cosia” nie wyjąłem z wody...

Silnik zaskoczył od razu i ruszyliśmy. Jeszcze nie wiedziałem dokładnie gdzie będziemy łowili, ważny był teraz tylko kierunek...

Kupiec należał do „starozakonnych”, ortodoksyjnych Żydów. Był dużym i silnym mężczyzną, noszącym długie pejsy, które stale, popluwając w palce, podkręcał...

Manewrując wędziskiem biegałem wolnym od tataraku brzegiem tam i z powrotem, aby nie dać rybie szansy zaplątania żyłki w grążele, które kładły się pokotem pod napiętą żyłką...

Po tygodniu z górą mojej skromniutkiej, wędkarskiej „odysei” zakotwiczenie na „Gołej Zośce” bardzo mi się spodobało z dwóch przyczyn...

Pewnego majowego poniedziałku, 30 lat temu, po zakończeniu tygodniowej odprawy kierowników jednostek organizacyjnych firmy, zaczepił mnie Naczelny z pytaniem o zaległy urlop...

Wigilijna wyprawa była od kilku lat ich uświęconą tradycją. Honor wędkarski nie mógł ścierpieć, by na świątecznym stole królował kupny karp...

W początkach lat dziewięćdziesiątych losy rzuciły mnie do wielkiego i niegościnnego miasta. Zamieszkałem na jego obrzeżach, w stale rozrastającym się blokowisku.

Odłożył telefon, poderwał się, chwycił za dolnik wędki. Jeszcze czekał, bo spławik, po chwilowym zanurzeniu, wypłynął na powierzchnię. Przez kilka kolejnych sekund stał bez ruchu, by zaraz powolutku ruszyć, lekko podrygując...

Szli wsłuchani w delikatny poszum wiatru głaszczącego grzywy pobliskich zarośli, w szelest już wysuszonej, wysokiej trawy, ocierającej im się o nogi. I w śpiew skowronków, ledwie widocznych pod bezchmurnym niebem. Inne ptaki, znużone upałem, już umilkły...

Za Wyszkowem droga zrobiła się pustawa, można było nieco mocniej przydusić pedał gazu. Za Ostrowią poszło jeszcze szybciej. Za Łomżą już zupełnie pusto, ale droga wąska i kręta, więc jechać trzeba wolniej. Wreszcie most na Narwi, tu wąskiej, ale urokliwej. Jeszcze kilka minut i dołączą do reszty grona....

Popuściłem natychmiast poskrzypujący ostrzegawczo hamulec, który odpowiedział przeciągłym wizgiem żyłki pod ciężarem prącej do przodu ryby! Miałem szczęście. Ryba ruszyła w kierunku bardziej odległej ściany trzcin, rozginając mi niemal rękę w łokciu...

Kiedy w piątkowe przedpołudnie zadzwonił telefon, uśmiech zagościł na mojej twarzy. Dzwonił mój wierny towarzysz większości wypraw, a jednocześnie serdeczny przyjaciel, Marek. Szybka wymiana zdań potwierdziła poprzednie ustalenia. JEDZIEMY NA "BAJKAŁ".

Pod koniec lat 60. ubiegłego wieku firma wysłała mnie i Ryśka na nowo zaczynaną budowę w Ostrowcu Świętokrzyskim. Mimo, że do czasu rozkręcenia prac mieliśmy pełne ręce roboty, ciągnęło nas, aby spenetrować pobliską Kamienną i inne, mniejsze, lewobrzeżne dopływy Wisły.

Kiedy po wielu powojennych latach, kiedy wędkowałem raczej okazjonalnie, warunki pozwoliły mi na częstsze wyprawy na ryby, na przełomie lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych ubiegłego wieku postanowiłem zapoznać się gruntownie z teoretyczną stroną wędkarstwa.

... czyli Asystentka do Skrobania Ryb Potrzebna na Gwałt...

... czyli 5 Nocy na Mazurach Obok Namiotu...

... czyli moje ulubione wczasy - piwsko and bassy.

Każda gmina, każde koło PZW ma w swoim rejonie stare zapomniane bajorka, które kiedyś bywały głównym celem wędkarskich wypraw. Obecnie wiele z nich umarło śmiercią naturalną zniszczone wiekiem lub cywilizacją. Niektóre natomiast, pomimo zapomnienia nadal żyją swoim rytmem. Może warto je przypomnieć, a może nawet nad nie powrócić. Choćby wspomnieniami?

Jedna z ostatnich historii Krzysztofa o spotkaniu z tajemniczą rybą, która... Sami przeczytajcie. Historia została opowiedziana na chacie WCWI i przygotowana do "ogólnej konsumpcji" w postaci artykułu.

Dziadku, a może pooglądamy album z twoimi rybami? Głos wnuka zabrzmiał jak najpiękniejsza melodia w drugi dzień świąt, kiedy nuda dosłownie zwala z nóg.

Ciepły blask ognia kładł się długim jęzorem na powierzchni rzeki, podświetlając migotliwą poświatą stojące na widełkach wędziska.

To było w czasach kiedy moja rodzina się powiększyła i przybył nam 3 braciszek (jeśli liczyć mnie też). Wujek gajowy, o którym pisałem powyżej postanowił sam eskortować wysłanego chojaka, żeby obejrzeć to wrzeszczące cudo...

Najpiękniejsze opowiadanie o szczupaku napisał kolega-wędkarz, Ryszard Siejakowski na łamach portalu Rybie Oko. I właśnie Ryśkowi dedykuję to opowiadanie.

Na sąsiednim stanowisku już wiedziałem, gdzie są karcze. Gumę posłałem tuż za krawędź, powoli przeciągnąłem nad nią. Tym razem nie trafiłem na żadną przeszkodę, ale sam spad był wyraźnie wyczuwalny...

Dwukilometrowa droga do szkoły prowadziła przez tak zwany park i przez most na rzece Drama, która płynęła czystym nurtem, w dolinie dzielącej miasto, by zginąć w równie czystym, niedawno powstałym jeziorze Dzierżno.

Wśród zarośli dostrzegamy jakieś drobne, ciche poruszenie. Coś się trzepoce, miga, jaskrawi i... spokój. I po chwili znowu feeria ruchomych barw gra pośród zieleni liści.

Z pół godziny wściubiałem gały w mapę. Za diabła nie mogłem odgadnąć. Niebieskich, ledwie widocznych esów – floresów to tam sporo. Ale to jakieś lokalne siurki bez nazwy. Co znalazł mój kamrat? Okaże się na miejscu...

Mgła kładzie się na wodzie długimi pasmami. Tylko przez chwilę skrawki wody widać. Tylko tu, gdzie zostawiamy samochód. Szybkie wypakowanie, szybka zmiana obuwia, po kilka siorbnięć parzącej kawy. I naprzód. Otula ta mgła krzaki, między którymi idziemy...

Mgła powoli robiła się coraz rzadsza. Wtedy lewa antenka, należąca do jego wędki delikatnie zakołysała się i leciutko przytopiła. Trzymał wędzisko kurczowo w rękach i zdawało się, że niemalże przestał oddychać...

Na małą kładkę gramoliła się gruba postać. Stary, ruski teleskop z olbrzymim spławikiem był najwyraźniej ciężki i nieporęczny. Z blaszanego kasarka wędkarz wyjął płoteczkę i nadział na haki kotwiczek...

Czasem nad wodą spotykają nas rzeczy, sprawy i ludzie tak nieprawdopodobni, że tylko magia może to wytłumaczyć. Magia... Magia rzeki, jeziora, wędki... magia naszej pasji. No i magicy, rzecz jasna!

Przygoda Maćka zdarzyła się... lub prawie zdarzyła. Opisałam ją z grubsza na Rybim Oku ze dwa lata temu. Onegdaj odwiedził nas Maciek i powspominaliśmy to i owo, śmiejąc się do rozpuku. Dlatego postanowiłam - po lekkim przeredagowaniu - wrzucić opowiadanie na WCWI. Mam nadzieję, że ku Waszej uciesze.

Opowiadanie z ostatniej wyprawy nad rzekę. Prosta, zwyczajna przygoda, jakich pełno w naszym wędkarskim świecie, w której kalosz pewnego Gienka (?!) niebanalną odegrał rolę!

To wszystko było jak zły sen, z którego Marcin najchętniej szybko by się wybudził. Niestety to działo się na jawie, a szans na szczęśliwe zakończenie jakoś nie było widać.

Nie przypominał sobie, kiedy płacz przemienił się w głęboki sen. Coś mu się nawet śniło. Coś bardzo nieprzyjemnego. Nie mógł sobie jednak przypomnieć, co konkretnie. Zresztą było to nieistotne.

Marcin pomógł koledze przyjmując do przechowania kilkanaście pudełek przynęt. Po całym dniu spędzonym w sklepie postanowił wcześniej położyć się spać...

Czy kolega z dawnych lat dostarczy obrotówki do sklepu Marcina? A może to był tylko pretekst i chodziło o zupełnie coś innego? Sprawdźmy...

Rozpoczynamy dziś publikację opowiadania Kamila o pewnym, hipotetycznym zdarzeniu, które może miało kiedyś miejsce? Autor ma nadzieję na ciepłe przyjęcie i liczne komentarze...

No i wróciłem. Równo po roku. Ależ, jakie było nasze zaskoczenie jak zobaczyliśmy wylany Bug. Całe łąki i pola pozalewane, wyglądały jak jeziora, do samej rzeki dojście w okolicach ośrodka niemożliwe. A podobno woda już opadła...